Nik baserritarra izan nahi nuen

Erabiltzailearen aurpegia

Umetan Arantzeta izan nahi nuen, edo Eperzelaite, Koostite, Urreta, Odria, Trekusaletxe edo holakoren bat. Eta ez nintzen ezer. Izen-deitura ofizial lehor batzuk bakarrik neuzkan.

Mundua Azpeitia zenean eta ez besterik, ni Artzubiko (eta gero Paulosestoko) kale-etxe trixte bateko umea nintzen, eta hori gutxitxo zen orduan neretzat, zeren jende askok baserria baitzeukan, aitaren edo amaren jaiotetxea, edo attitte-amamana, eta nik baterez. Moztade haundia zen hori, sinistuta bainengoen paradisua zela baserria. Nik uste nuen baserrian bizitzea zela etxe-etxe batean bizitzea, mendian, libre, eta hango eginkizun nagusia zela zaldi-gainean ibiltzea eta gosetutakoan arbolatik sagarra hartu eta jatea.

Baserritarrak ni baino gehiago zirela sentitzen nuen garbi-garbi. Indarrez gehiago ziren, eta ausartagoak ere baziren jeneralean. Hizketa pixkat diferentea egiten zuten, eta S sendo bat ahoskatzen zuten askok, Azpeitiko kale-umeok ez bezalako dotoreziarekin. Animalien berri bazekiten, eta, hedaduraz, giza-animalien gauza ezkutu askotxoren berri ere bai; txoriak eta arbolak ere ederki ezagutzen zituzten, eta batzuek usaina ere izaten zuten guk ez bezalakoa, eta neri usain hura biziaren usaina zela iruditzen zitzaidan. Maite nuen baserriko giza-piura haien artean sentitzea, haien mendi-kolore eder hura begiztatzea, haien oihu bero haiek aditzea… bereziki hilaren hirugarren asteazkeneko perian eta plazatoroseko apustuetan, aizkora eta harri-jasotzekoetan.

Irakurri artikulu osoa, Urola Kostako Hitza-ren webgunean.

Uztarriak hainbat berrikuntza egin ditu bai webgunean, bai aldizkarian, eta zuen sostengu ekonomikoa behar du aurrera egiteko. Euskaraz, kazetaritza egiten segituko dugu, zuzentasunez eta zehaztasunez, eta zuek bide horretan lagun izatea nahi dugu. Elkarren beharra dugu!


Izan zaitez Uztarriako bazkide